De relatie tussen carnaval en middelbare school heb ik aanvankelijk nooit gekend: op het oerkatholieke Sint Janslyceum (in Oeteldonk notabene!) waar ik mijn diploma gehaald heb gold carnaval destijds in de jaren 60 als een verderfelijk en zondig feest.
Nooit zal ik vergeten hoe een conrector op de zaterdagochtend vóór carnaval een van mijn klasgenoten uit het lokaal haalde en naar huis stuurde omdat die het gewaagd had uitgedost met een rode boerenzakdoek om zijn nek naar school te komen.
Dan zo’n kleine 10 jaar later op de KSE. Je hoefde ze daar ècht niet te vertellen hoe ze carnaval moesten vieren.
Vanaf het allereerste jaar dat ik er als tekendocent voor de klas stond heb ik me vele jaren in het carnavalsgewoel daar gestort tijdens de jaarlijkse carnavalsfeesten in de aula of de kantines van de school zelf, in de Nobelaer, en helemaal in het begin in de al lang geleden (1993) afgebroken veemarkthal aan de Dreef en daar samen met leerlingen en collega’s het grootste plezier gehad en ja, er werd voor 16 jaar en ouder bier getapt en nee, enige agressie of narigheid heb ik er nooit meegemaakt.
De veemarkthal
De Veemarkthal (2)
KSE viert carnaval
Vanuit die traditie is in de jaren 70 waarschijnlijk het idee ontstaan bij een aantal Vwo leerlingen (die ik in de vierde bijna allemaal in de klas gehad heb) om na hun KSE-tijd elkaar te blijven zien met carnaval.
Tijdens de optocht van 1987 is onderstaande foto gemaakt. Ik sta daar op met twee van die oud-leerlingen die deel uitmaakten van CV De Frotters en die me met hun carnavaleske verhaal èn een borreltje aanspraken bij de optocht in Etten waar ik met mijn kroost langs de Bisschopsmolenstraat stond.
Tot lang nadat ze de KSE verlaten hadden kwamen ze elk jaar naar Etten-Leur om o.a. daar hun bijdrage aan de jaarlijkse carnavalsoptocht te leveren. Een der stuwende krachten achter dit illustere gezelschap was schrijver Jack Nouws, de fotograaf van onderstaand tafereel, en later bekend vanwege zijn verhalen in allerlei (dag)bladen waaronder de Volkskrant. Ik mocht Jack in schooljaar 1976/1977 onder mijn gehoor rekenen toen hij in VWO 4 zat en heb hier al een aantal keren over hem geschreven.
Carnaval 1987, met twee Frotters, foto: Jack Nouws
Ik citeer hieronder uit een essay door Jack over carnaval 0ver zijn wijze van carnaval vieren zoals te vinden is in zijn blog wat hij jaren geleden bijhield:
‘Carnaval vier je op de plek waar je bent opgegroeid. Omdat ik uit het enige Brabantse dorp kom waar ze niet fatsoenlijk aan carnaval doen (Zundert), zit ik in Etten-Leur, waar ik naar school ging. En ik ben niet de enige. Nagenoeg mijn hele eindexamenklas uit 1979 zal dit jaar weer in café het Witte Paard zijn.
Het roemruchte Café Het WittePaard
Het roemruchte Café Het Witte Paard
Meestal word ik wazig aangekeken als ik mijn jaarlijkse vier dagen in Etten-Leur beschrijf. Waarom zou je je vier dagen als een idioot gedragen tussen mensen die je verder nooit ziet? Een volwassen vent, die Proust leest en naar de VPRO kijkt, verkleed als schildpad of als Always Ultra?
In de film Same time, next year uit 1978 spelen Alan Alda en Ellen Burstyn een overspelig paar dat al zesentwintig jaar lang een weekend met elkaar doorbrengt. Ze hebben ieder hun eigen leven – maar eens per jaar zijn ze samen.
Deze romantiek van het eens per jaar is minstens even onweerstaanbaar als de kracht van de herhaling: het verlangen van de volwassene en de zucht naar regelmaat van het kind verenigd. Eens per jaar op pad met een groep mensen die alleen díe dagen in díe samenstelling te vinden is: ik denk dat ik daarmee de magie van de jaarlijkse carnaval heb omschreven.
We zijn met een man of vijftig en verzamelen al bijna twintig jaar in het Witte Paard. De verenigingen Van Eigus, de Frotters, C80 en de dames Kontenknijpers zijn mijn oud-klasgenoten en hun broers, zussen, familie en relaties. En daaromheen de verse aanwas van jonge mensen. Eén grote familie. De scholieren en studenten van toen zijn nu tandarts, softwaremagnaat, laborant, historicus, apotheker, fabriekseigenaar, journalist, psycholoog, televisieproducent, fysiotherapeut, docent, actuaris, gymleraar, eigenaar van een restaurant met een Michelinster en voormalig Zakenvrouw van het Jaar. De jongste is zeventien, de oudste ver in de zestig. Sommige zijn vader, van sommigen weet ik na al die jaren niet eens hun achternaam, noch wat ze doen.
Wil je het hele relaas van Jack lezen (zeer aanbevolen!) dan kan dat hier.
Een deel van het gezelschap
Ergens tussn Breda en Etten-Leur
© Illustratie J.M. van Tol. Ja, speciaal voor ons gemaakt toen. Jean-Marc is ook een keer mee geweest op kroegentocht.
Hele gezellige carnavalsdagen gewenst en voor hen die niet meedoen aan al die gekkigheid: mooie voorjaarsvakantie. Op maandag 23 februari ben ik er weer met een nieuwe blog!
