Herontdekking en herwaardering van de droge naald ets

Fantastisch vind ik het als ik een enthousiast bericht krijg van een van mijn KSE-collega’s, nadat zij met hun leerlingen een opdracht tot een goed einde gebracht hebben en vol trots de mooie resultaten naar mij opsturen.
Onlangs kreeg ik een dergelijk bericht van collega Ellis Learbuch.

Ellis: ‘In de week voor de kerstvakantie heb ik met Vwo 5 een droge naald ets gemaakt waarbij rechtstreeks in plastic sheets en tetraverpakkingen de afbeeldingen in spiegelbeeld gekrast werden.
Dit bleek een mooie vervolgstap voor deze leerlingen nadat ze afgelopen jaar al kennis gemaakt hadden met linodruk.
Ik ben echt enorm trots op hen. Het was niet makkelijk maar sommige leerlingen hebben het meer dan fantastisch gedaan, zoals het meisje wat ook met de manier van ininkten ging spelen om nog meer het effect van wolken te krijgen’.

De trots van Ellis is zonder meer terecht. Met als thema ‘Surrealisme‘, een kunststroming die zich als geen ander leent voor fantasievolle en persoonlijke interpretaties, gingen deze leerlingen enthousiast en geïnspireerd aan de slag met de voor hen nog ongebruikelijke techniek van het droge naald etsen.
Een droge naald is een diepdruktechniek uit de prentkunst waarbij men, doorgaans door middel van fijne, staalharde etsnaalden, een tekening krast in een metalen plaat (meestal koper).
Jaren geleden, in de jaren tachtig zal het geweest zijn, heb ik mijn leerlingen ook met deze techniek kennis laten maken (en er was er zelfs eentje bij die zich stortte op de zuurets, met dank aan de collega scheikunde).
In plaats van op plastic sheets bij Ellis krasten mijn leerlingen hun beelden in perspex plaatjes uit de voorraad van handvaardigheidcollega Willem Nagtzaam.
Hier kun je er alles over lezen en zien.
Ik ben dan ook heel erg blij dat Ellis deze mooie grafische techniek uit de vergetelheid gehaald heeft en dat haar leerlingen er zulke fraaie resultaten mee bereikt hebben!