“De leegte die hij achterliet vullen we met onze herinneringen.”
Mensen die je dierbaar zijn blijf je je herinneren.
Ondanks het feit dat het alweer 7 jaar geleden is dat Michiel het leven moest loslaten houden we hem zo dichtbij ons.
Ikzelf denk nog altijd vaak aan hem.
Soms met weemoed en spijt dat zijn KSE-collega’s en ik het zo snel moesten doen zonder hem, maar ook heel vaak met dankbaarheid hem te hebben mogen leren kennen en met een glimlach als ik denk aan onze vriendschap, onze gezamenlijke tournees door het land om de blijde boodschap over media onderwijs van de KSE in den lande te verkondigen en de lol die we daarbij hadden, maar vooral ook aan de dagelijkse praktijk op school van lesgeven en overleg waarbij we steeds van elkaar leerden en waarbij het plezier en de waardering naar elkaar toe steeds de onderhuidse brandstof vormden voor inspiratie in de dagelijkse omgang met onze leerlingen.
Samen verantwoordelijkheid dragen voor dagen waarop je je met je leerlingen presenteerde aan de buitenwacht met activiteiten in het kader van buitenschoolse activiteiten waarmee de KSE naar buiten trad als ‘Van gogh leeft’ of CUMEL .
Bij mijn afscheid van de KSE noemde Michiel mij zijn mentor, een opmerking die me dankbaar en trots maakte, maar ik durf rustig te beweren dat ik van hem misschien nog wel veel meer opgestoken heb.
Het laatste project wat ik samen met hem en Richard (wij vormden samen een ware ‘drie-eenheid’) in mijn laatste schooljaar ondernomen heb, was het ontwerpen en schilderen van twee toegangspoorten voor het festivalterrein voor de manifestatie Cumel 2012 in het Etten-Leurse centrum.
Hieronder foto’s die ik tijdens het schilderen van de poorten gemaakt heb waarbij je ziet hoe we samen met onze leerlingen tijdens activiteitendagen er weer wat moois van maakten!
De herinnering aan dit laatste project met ons drieën, stagiaire Angela (thans docent CKV op de KSE) en onze leerlingen koester ik nog steeds: mooie herinneringen, maar evengoed nog steeds vaak reden voor een brok in mijn keel.











